Şebinkarahisar ve Yöresi İnternet Haber Gazetesi

YENİ BİR ÇALIŞMA

Merhaba sevgili hemşehrilerim. 

Taze umutlar beslediğimiz yeni bir yılın başındayız. Umuyoruz ki sağlık, mutluluk ve hayırlar getirsin 2010 yılı, ilçemize, şehrimize, hepimize…İkinci kitabımın üzerinde yoğun bir şekilde çalışıyorum bugünlerde. Bu yüzden, sayın Ersan hocamında önemle üzerinde durduğu gibi: sabrın ve emeğin ürünü olan ŞEBİNMEDYA.COM 1. yılını geride bırakırken ben uzun süredir sizlerden ayrı kaldım.

Ancak bu süre içinde hep takip ettiğim ve etmekten büyük zevk aldığım sitemizde bir haber okudum. Değerli sanatçımız Mustafa KÜÇÜK beyefendi bir ameliyat geçirmek zorunda kalmış. Telefonla kendisine ulaşmaya çalıştıysam da muvaffak olamadım. Buradan kendisine geçmiş olsun dileklerimi iletiyorum.

Bu vesileyle henüz erken olacak ama sizlerle yakında piyasaya çıkacağını umduğum “Hikayesiz Ölmek” (İsmi değişebilir) isimli romanımın bir bölümünü sizlerin beğenilerine arz etmek istedim. Yayınlanması için, ilk kitabımın da yayınevi olan TİMAŞ yayınevi ile görüşmeleri süren kitabımın konusu Şebinkarahisar’da geçmektedir. Şebinkarahisar’da açılmış bulunan bir huzurevindeki yaşlıların hayatlarından kesitler sunan kitabımız sizlerin dualarıyla inşallah okurlarıyla buluşacaktır. Şimdilik saygı ve selamlarımı sunuyor, esenlikler diliyorum.  

Alim YAVUZ

Bu e-Posta adresi istek dışı postalardan korunmaktadır, görüntülüyebilmek için JavaScript etkinleştirilmelidir

 …….. 

Nesibe teyzenin odasına girdi. Oda hayli kalabalıktı. Kattaki diğer bayan yaşlılar da gelmiş odadaki yatak ve koltuğun üzerinde televizyon seyrediyorlardı. Önlerinde çitlemeye hazır çekirdekler ve çitlenmiş kabukların bulunduğu tabaklar bulunsada, o anda kimse çekirdekle uğraşmıyordu. Odadaki herkes televizyona dikkat kesilmişlerdi. Bahadır selam vererek içeri girdi. Selamını sesli olarak kimse almadı. Hatta ellerini ağızlarına götürerek, ‘sus’ işareti yapıp oturacak bir yer gösterdiler. Bahadır gülümseyerek ve sessizce kendisine gösterilen yere oturdu.

Odayı biraz daha dikkatlice süzünce bakım personellerinden Nihal hanımın da bu çeteye ayak uydurduğunu gördü. Bu yaşlı kızların, kendisinin maç izlerken sahip olduğu konsantrasyonla, televizyonda ne izlediklerini merak etti. Dikkatini televizyona yönelttiğinde, bu sessizliğe hak verdi. Ulusal kanalların birisinde yöresel sanatçı Mustafa KÜÇÜK çıkmıştı ve odadaki yorgun yüreklerin yaşarmasına sebep olan türküsünü okuyordu:

“Ben yanarım yavrum sana,

Yavrum yanar yavrusuna,

Dünya böyle kurulmuş,

Koyun meler kuzusuna…”

Bahadır bir yandan, böyle sessiz bir biçimde dinlenmeyi hakeden türküyü dinliyor, bir yandan da yaşlı teyzelerin yüzlerini inceliyordu. Bedenler Şebinkarahisar huzurevinin 2. katındaki bu 2 kişilik odadaydı ama ruhlar… Hepsinin ruhu mazinin sisli koridorlarında geziniyordu şimdi. Kimisi kendisini buraya getiren ve bir daha aramayan oğluna yanıyordu. Kimisi bir trafik kazasında kaybettiği ve her gece hayalini gördüğü yavrusuna. Kimisi de; düzinelerce evladını varken nasıl bu huzurevinde kaldığına… Evlattı hepside. Arasalarda, aramalasalarda; azıcık tökezlenme haberlerini duyduklarında yine kanayan yine ana yüreğiydi.

Türkü bitince, Bahadır televizyonu kapattı. odada bulunan teyzelerin gözlerindeki yaşların çoğalmasını engellemek için bir şeyler söylemesi gerektiğini düşündü.

“Hadi iyisiniz kızlar. Sizdeki keyifte kimsede yok. Çekirdek, sohbet ve televizyon. Gel keyfim gel. Ama bundan sonra size Mustafa KÜÇÜK dinlemek yok. Müdüre söyleyeceğim yasaklasın. Ne bu yahu: kızlarımızı ağlatıp duruyor.”

“Onu bize gimse yasahlayamaz.” Diye itirazda bulundu dişsiz ağzıyla Fadime nine. Odadaki yaşça en büyük ve belki de en inatçı yaşlıydı. Onun inadıyla şaka yapmak ayrı bir tat veriyordu Bahadır’a.

 “Yok ya, yasaklayamazmışız. Ne var bu adamda. Sanki pop kralı, hepiniz öyle sus pus dinliyorsunuz. Sonra bir de salya sümük ağlıyorsunuz. Yok kardeşim yasak size türkü dinlemek.”

“Hele bir yasahlayın bahalım. Bastonum nereezde patlayacak göğürsüüz. Pop gralıda gimmiş. Mıstafam, Kelkit yöresinin imparatorudur.”

“Tamam tamam. Bir şey demedim Fadime nine. Ama bari az dinle. Bir gün kalpten gideceksin Allah korusun.”

“Sen onun dişsiz ağzına bakma. Seni beni toprağa gömer anam bacım.” Diye araya girdi Yeter teyze. Odada bir gülüşme oldu bu espri üzerine.

“Eee oğul hoş geldin, nassın, eyimin. Seni de bi everemedik getti. Eversek de gurtulsah. Başımızdan giderdin hiç olmaya.” Diye Nesibe teyze takıldı bu sefer Bahadır’a.

“Bilmem. O sizin sorununuz. Bu kadar çöpçatansınız bakın. Bir araya gelmişsiniz çekirdek çitleyerek vakit öldürüyorsunuz. Beni evlendirerek bir sevap işleyin bari. Bir sevabınız olsun giderayak, cennetiniz garantilenir bak.”

“Seninle evleneceh gızın başını yahtık diye cehennemine goyar Allah bizi yavrım.” Diye taşı gediğine koydu Fadime nine. Teyzelerin hepsi birden gülüyorlardı artık. O hüzünlü ama güzel türkünün yası yavaş yavaş bir başka bahaneyle yeniden hatırlanmak üzere bastırılmaya başlanmıştı. Bahadır müsaade istedi.

“Eeee gençler size doyum olmuyor. Yan salonda Müebbet teyzeyle sohbet ediyorduk. Bir de size selam vereyim dedim. Hadi bana müsaade. Yine görüşmek üzere.”

“Otursaydın oğul, gonişirdik.” Dedi Nesibe teyze.

“Gaçirsin işte bööle. Gaç gaç. Bahalım nereye kadar. Hadi uğurlar olsun.” Dedi uğurlama korosunun başı Fadime nine.

Diğer teyzelerle de gülerek vedalaştı ve odadan ayrıldı Bahadır....

Alim Yavuz

www.sebinmedya.com

yazarı