Şebinkarahisar ve Yöresi İnternet Haber Gazetesi

BİR ÖMÜR ...

Güneş olmasa gecenin karanlığında ay parlarmı..?
Ya yıldız...Parlamadan daha boşlukta hiç kayarmı...?
Ömrümüz çok kısa, yaş kemale ermeden insanoğlu  anlarmı..?
Gençliğin engin deryasında, her bir gün kendi havasında,
kaşlarının arasında, yalancılar sevdasında, pempe düşler rüyasında,
gözlerini bir gün açtığında,  gözünden yaşlar aktığında,  kimseler silermi..?
Ve kimseler bir gün olsun dönüp bakarmı..?

Yorgan gibi serilir gecenin karanlığı, kalkmak istemez göz kapağı,
gözdeki son çapağı, silmeye uzanırmı  bitkin elin işaret parmağı...?
Yaşlılık yün topağı, ördüğü son kazağı sırtından hiç çıkarır atarmı.?
Zemheride titremeden, ocağa son odun parçasınıda atarmı..?
Bastonunun ucunda, toprağın baş ucunda, kızarsa birde çekip, toprak ana yanına almaz mı...?
Bağrına basmaz mı...? Kimseciklerde bunları yazmazmı..?

Bir ömür ki, tarihlerde medeniyetlerin kurucularına yaşatmış saltanatı alemi..
Altın heykellerde sunmuş tarihe miras anlatacaklarını...
Köle olmuş, eğilmiş önünde kimileri, kimileri azad etmiş köleleri..
Tarihe miras kalmış uygulamaları..Renkleri değişsede, kalıcı olmuş adetleri..
Dünya alemi  bir sınav yeri...masalar, kalemler, sınıflar, hocalar değişsede..
Alemin aynı hep meydanı, işte bu dünya hanı..Konan göçtü bir kuş misali ,
aldı yanına alacak tanrı bir gün yarattığı her canı...

Sen sen ol ki..dost, dokunma kimsenin izzeti nefsine...
Nefis bilmez çeker şeytanı kendisine,
kulak vermez  içten gelen meleklerin sesine,
yapışır yakana çıkmaz sonra, bir ömür hep böyle kalmaz..
dost bildiğin  hep boynun sarmaz,
çeker ilmiği, gerer çarmağı, yuvarlar masayı...
Kitaplar bunu yazmaz..Yazsa sayfalar almaz..Fanididir anlayan kanmaz..
Ne demiş  ahraz,  Lam lama lam cime, küçülde gir cebime...

Bir ömür geçti can denilen kafesin içinde,
hatırladık bazen aldığımız nefeste, hem gölgede, hem güneşte,
piştik bazen kızgın ateşte, donduk odun olduk, büküldük kurutulduk,
çoğu zamanda unutulduk, ne kadir bildi kıymeti, ne kıymet gördü kadri..
Yüksekçe bir sediri, minder ile doldurduk yüzünü, uzattık ayağımızı, kıstık boğazımızı,
aç kaldık, tok yatmadık, yanımızdakinin payınıda unutmadık,
nankör olduk bazen, burnumuzun dibindeki bizi hiçte görmedik...
Üzmedik, küsmedik, sarıldık ama ağlayamadık...
kurudu göz pınarlarımız ve hala anlayamadık..

Bizler birer fani idik, hep öyle kaldık..Ne varki aslında hiç yok idik...
Ne zamanki gözlerimizi kapadık. Anladığımızında farkına varamadık..

Güven Gürbüz

Şebin Medya Genel Yayın Yönetmeni