Şebinkarahisar ve Yöresi İnternet Haber Gazetesi

AĞLADIĞINI GÖRMÜŞLER..

Erkek adam ağlarmı derdi rahmetli anam. Peki  analar ağlardı da, çoçukları bakarmıydı..?Çoçuğun erkeği, kızı olurda..ağlayanın kızı, erkeği olmazmıydı...? Uzun zamandır içimdeki bir ses  "Ağlarken görmüşler..." diyordu..Kimidi acaba bu...? Ne fark ederdi ki, ağlamam diyen yalan söyler..Yaşlısı, genci, çocuğu, ergeni, olsada bir fark edeni.., olmasada...Önemli olan nedenini iyi anlamalı, erdem ile olgunluk aynı cezvede, ateşi  sevgi, pişireni saygı, o zaman insanda ne üzüntü  kalır, nede kaygı...O zamanda yine ağlamalı ama acıdan değil mutlu olmaktan, ayakta kalmaktan, hatırlanmaktan, kadir kıymetin bilinmekten yana...

Rahatlatır bazen insanı ağlamak, içinde saklamaktansa, mendilin içinde kurutmak daha sağlıklı olsa gerek, ne aş ister senden, nede ekmek, ağlamak bazende ruhu dinlendirmek..Yorgun düştüğünde sonra, boylu boyunca uzanıp söğüt ağacının altında, ılgıt, ılgıt esen bahar yeline karşı durup mışıl, mışıl uyumak, tatlı rüyalara dalmak..Bu dünyada şimdi aramızda olmayan sevdiklerimizle rüyalarda biraraya gelmek, gerçeği kadar olmasada, en azından, hatırlamaktan, sonra uyandığımızda ruhuna bir fatiha okumaktan ne çıkar..Bir tatlı gülüş, bir hoş seda ile anış, bir tebessüme bal kaymak duruş...

Şimdi aramızda olmayan rahmetli arkadaşlarım geldi aklıma..Özal'ın partisinde muhasebe müdürüydü..Ortaokulda daracık sırada üç çocuk yanyana okuduk..Dursun habire burnunu çekerdi. Bizde sırayı..bazen bozardık arayı..sonra ağlamaklı suratlı olanımızıda ihmal etmezdik güldürmeyi. Hepsi bir hayal oldu..Ağlarken görmüşler, varsın görsünler..ben olsam..sen olsan..o olsa ne çıkar.. Anaların gözyaşı dışarı doğru akarken, babalarınki hep içe doğru akmaz mı..? Görünmeyen makbul değilde, görünen  makbule mi..? Anlamak kadar anlaşılmakta gerekse, anlaşılamamakta  bazen ağlamanın nedeni olabiliyor..Ağlamakta bazen ifade tarzı yani anlatmak oluyor..Dökülen yaşa bakarak değil, gönül cezvesinden süzülen sevgi ifadesi gibide..

Genç yaşta  yakalandığı hastalığa yenik düşen, genç yaşında, yolun daha henüz başında, bu dünyadan geri dönen  arkadaşım Bilal..Camekanın arkasında, küçücük çocuklarının alnına bir buse bile kondurmasına  dahi doktorların müsade etmediğini yıllarca sonra  duyduğumda  inanamamıştım.  Şimdilerde Başkentin Meşrutiyet caddesinden her geçişimde hep aklıma gelir..Çoğu kez zengin olurduda hayallerinde, mutlu olamazdı..Şimdi gerçeklerininde farkı ne ki..Kurduğu fabrikalarda işçileri olmadı hiç, hayalinde yarattığı güzel kızlarla dans edemedi hiç..Şimdi edenler çokmu mutlu...O'da ağladı . En son hatırladığım 20 sene önce, işyerinde, buzdolabının arkasında, içine çeke çeke ağlıyordu..Dolabın çıkardığı sesten duyulmuyordu..Patron sesleniyordu..O duymuyor..Patronun yokluğunda güzel kızları koluna takıp,nişanlılığını bir kenara bırakıp, işte bu mağazanın sahibi benim diyor mutlu kalıyordu bazen., Kızların anlaması, onlarında ağlaması ise hiç bilinmiyordu..Ağlamak ve ağlatmaktan yana dünyada bir küçük anı olarak yaşatanların zihninde kalıyordu. Eğrisi ile doğrusu, yalan dünyanın  son kutusunuda açtığımızda çıkacak yine fos sesi..

Hayat taze kalmıyor, fırından çıktığı gün gibi...Saklama kabında değil..Dağlarında, ovalarında,köylerinde, kasabalarında,  büyükşehirlerin kalabalıklarında, yaşam mücadelesinde, ayakta kalma yarışında, idame ettirme, züriyetini devam ettirme, çoğalma, çoğaldıklarının yaşamınada katkıda, bir gün askıda, bir gün baskıda, pes ediyor etten yaratılmış bedenide. Sözü geçmiyor yorgun ruhuna..Artık ne ağlamak belli..Ne ağlamamak..Her kes görsün ağladığımı desede göremiyor kimse..Çünkü hepside yarış peşinde..görünen varış ile gelinen  finiş aslında hep aynı çizgide. Tüm mesele ifadede..Hepimizide aslında  ağlarken görmüşler...

Ben senin ağlamaklı halini aynada gördüm ben..Ben bir ben olamadım kendimden...Hep verdim kendimden..Sana bende diyemedim başkalarının hüznünden, kederinden...Ağlamaktan öte gülmekten medet ummadım kayalıktaki tikenden...Gül gibi görünüp tikenini batıran çalıdan reçel dahi yaptılar ama senin dalından, budundan en güzel çalı ateşini yakmaktan geri durmadılar..Onlarda ağladılar ama senin çalı ateşini söndürmeye yetmedi gözyaşları..Nafile gözyaşlarının ecele faydası olmadığı gibi, nafile insanlardanda topluma fayda gelmeyeceğini  bile, bile, yine çalgıcılara, çengicilere, bakıp birde alkış tuttuk..Ne hoyrat adamlar olduk...Ağladığımızı dahi gösteremedik..Palyaçoların arasında bizler ne kadar görünecektik ki...

Sağlıkla kalın dost insanlar...Yakın geçmişte buluşmak üzere...

Güven Gürbüz
www.sebinmedya.com
Genel Yayın Yönetmeni